Bulong

pagkatapos ng tila ba napakahabang apat na oras sa trabaho kagabi, napahinga din ang likod ko pagkaupo ko sa sasakyan. habang nagmamaneho ako pauwi galing trabaho, tumawag sakin si Guru Camille.

ako: o wassap?

Camille: punta ka sa Starbucks. now na.

ako: ok. sino kasama mo?

Camille: si Nicole.

ako: sige malapit na 'ko.

Camille: malapit na din kami.

pagkarating ko dun andun na sila, iniintay ako. nag-aya silang kumain muna para mawala ang gutom. pagkatapos namin kumain tumambay na kami sa Starbucks. umupo at nagkwentuhan sandali. madilim na at medyo tahimik. sarado na ang ilang tindahan sa tabi tabi. tahimik na din ang kalsada. iilan na lamang ang taong nasa labas at nakikipag-huntahan sa mga kasama nila.

maya maya lang ay nawala ang atensyon ko sa sinasabi nina Camille at Nicole at parang biglang lumakas ang salita ng mga tao sa paligid namin. may kanya kanyang kuwento at tsismis. may kanya kanya rin na problema at hinanakit. biglang humina ang salita ng dalawa kong kasama. tumingin ako sa paligid at hinanap kung san nangga-galing ang ingay. parami ng parami ang naririnig kong mga nagsasalita. nagsasalita na pabulong--pero iilan na lang kaming nakaupo sa labas ng kapehan.

huminga ako ng malalim at pinikit ko ang mata ko sandali. pagbukas ko ng mga mata ko ay usok ang nakita ko. usok ng yosi. ang daming usok. mahapdi sa mata pero pilit kong hinahawi ito para makakita ako ng malinaw. at nakita ko sila, nakatayo sa paligid. bakit hindi nagtataka ang dalawa kong kasama? hindi ba nila nakikita? bumilis ang tibok ng puso ko at nag-umpisang pagpawisan. nananaginip ba 'ko? ang tanong ko sa sarili. sinubukan kong kausapin ang dalawa kong kasama, pero ayaw lumabas ang mga salita sa bibig ko na para bang may puwersang pumipigil sa akin.

marami silang nakatayo sa paligid namin. dikit dikit sila at hindi ko alam kung sino sila. hindi ko nakikitang gumagalaw ang kanilang mga labi o bibig pero tila sa kanila nanggagaling ang malalakas na bulong. hindi ko maigalaw ang sarili ko. nanlamig ang balat ko. nilabanan ko ito at tila hindi ako napapansin ng dalawa kong kasama. nang makagalaw ako tumayo ako at tiningnan pa ang paligid. lahat sila nakatingin lang sa akin.

mas dumami pa ang mga boses na narinig ko. tinakpan ko ang tenga ko at sinubukang kunin ang atensyon ng mga kasama ko. hindi ko maintindihan. bakit parang hindi nila ako nakikita? lumingon ako. huminto ang tibok ng puso ko nang makita ko ang sarili kong nakaupo sa silya at parang natutulog. para kong hihimatayin sa nasaksihan ko. pinikit ko muli ang mga mata ko at nagbaka-sakaling wala na ang lahat pag dilat ko. pero bago ko idilat ang mga ito ay tuluyan na akong hinimatay.

(ang istoryang ito ay gawa-gawa ko lamang.)