101st

pang 100th post ko na pala ung previous entry ko at hindi ko man lang namalayan. buhay talaga, sa sobrang bilis parang naka fast forward lagi.

anyway ang pakay ko talaga ngayon ay tungkol sa distance. hindi geographically pero emotionally. hindi ba ang pagsisisi ay talagang laging nasa huli? kasi hindi ka pwedeng magsisi sa isang bagay na hindi mo pa nauumpisahang gawin--malamang, kasi wala kang pagsisisihan eh. naguguluhan ka na ba sa sinasabi ko?

tiwala. nabubuo sa pagitan ng dalawang tao. pag nasira maaaring may mga pagsisising maganap lalong lalo na kung naging matalik mong kaibigan ang taong ito o kung naging kasintahan mo. sa pagkakataong ito nabubuo ang takot sa sistema ng tao at sasabihing hindi na magtitiwala ng buong buo. hindi na hahayaan ang sariling umasa ng bonggang bongga sa isang tao. nadala na kasi sa karanasan na may nasirang samahan dahil sa pagkakasira ng tiwala o sa hindi pagkakaunawaan.

kahit pa siguro magkapatawaran ay hindi na maaaring maibalik sa dating samahan. pero depende rin siguro sa ibang tao. depende sa tibay ng naging samahan nila at depende sa laki ng epekto ng mga pangyayaring hindi kanais nais. pero pwede bang ganun na lang habang buhay? lagi ng matatakot? lagi na dumidistansya? wala ng hahayaang ibang tao na pumasok sa buhay mo? hindi rin yata pwede yun.

diba sabi nga nila ,"habang may buhay, may pag-asa". sinong sila? ewan ko ulit. kung parati na lang nating ilalayo ang sarili natin sa iba, hindi tayo makaka-kamit ng tunay na saya. parati na lang natin iisipin ang nakaraan at lagi lang natin mararamdaman ang sakit na naidulot nito sa atin. dahil na rin ito sa ayaw natin maulit ito. ayaw na nating magtiwala ng lubusan. pero paano natin masisiguro kung mangyayari ulit 'yun o hindi na? subukan ulit diba?

paano na lang yung ibang tao na gusto kang maging kaibigan o kasintahan tapos ayaw mong ilapit ang sarili mo sa kanila kahit gusto mo rin syang maging kaibigan o maging kasintahan? walang mangyayari. walang mararating kung idadaan lagi sa takot at poot ng puso. kahit pa matagal na panahon ang kailangan, sana ay matutunan ulit natin na buksan ang puso natin at hayaang pumasok ang ibang tao. an empty heart is an empty soul. uy gawa-gawa ko lang yan. hehe.

isipin na lang natin na nangyayari ang mga hindi kanais nais para matuto tayong tanggapin ang mga pagsubok sa buhay. hindi lang ikaw ang nagbubuhat ng mundo. marami tayo. kung ikaw ang sumira ng tiwala, matuto kang humingi ng tawad. kung ikaw naman ang biktima..para sa'yo ang entry na'to.